7 april 2021

In the Spotlight (15)

Deze keer staat de 48-jarige Werner Bloemers uit Ospel in the Spotlight. Werner hoort en ziet slecht, maar dat houdt hem niet tegen om te gaan hardlopen, nordic walken, handboogschieten of zwemmen. Een enkele keer gaat hij ook poolbiljarten of bowlen. 

Hoe lang sport je al?
Ik denk toch zo’n 40 jaar, vanaf de lagere school. En vroeger ging ik na schooltijd altijd even voetballen met mijn vader en soms met mijn broer. Ik heb ook vijf jaar vrijwel alleen maar getraind bij de plaatselijke voetbalclub. Totdat het handboogschieten in mijn leven kwam. Ik ben volgens mij nog steeds de enige slechtziende en slechthorende handboogschutter van het land. Hopelijk komt er iemand mij ooit aflossen.

Hoe vaak sport je per week?
Momenteel 4 keer per week. Was er geen corona geweest, dan waarschijnlijk bijna elke dag wel.

Bij welke verenigingen sport je? 
Bij HBS Wilhelmina Ospel voor het handboogschieten en bij AV Helden voor het hardlopen bij Running Blind. Poolbiljart doe ik heel zelden. Meestal zit ik het eerste van De Prins aan te moedigen, maar dat kan nu helaas nog niet.

Wat betekent sporten voor jou?
Heel veel, je kunt je koppie leegmaken, conditie opdoen en ook de sociale contacten zijn belangrijk. Al is het niet vanzelfsprekend dat je je overal op je plek kunt voelen. Maar dat is uiteraard normaal.

Wat zijn voor jou de gevolgen van de coronamaatregelen?
Tja, je moet meer thuis werken en thuis van alles bedenken om je tijd om te krijgen. Ik ben hierdoor ook verschillende verhalen gaan schrijven. Dat doet me goed. Maar het sporten gaat evengoed door. Ik ben blij dat ik nog voldoende kan zien om zelf te straat op te kunnen. Wel draag ik dan een speciaal hesje met ‘Doofblind’ aan de ene kant en ‘Beperkt in horen en zien’ aan de andere kant. Dit is niet altijd even veilig. Er zijn genoeg schobbejakken die gewoon keihard langs me heen rijden. Maar je went eraan, aan dat schrikken.

Wat wil je nog bereiken als sporter?
De Paralympics, haha … maar dat is een utopie. Je moet er ontzettend veel tijd insteken en ontzettend veel geluk hebben als je een team om je heen hebt, waarmee het heel goed kan klikken. En mijn favoriete sport, nordic walking, staat niet op het programma.

Wat is jouw mooiste sportmoment tot nu toe?
Ofschoon ik tot tweemaal toe Nederlands Kampioen tafeltennis voor mensen met een beperking met mijn dubbelpartner in klasse zes ben geworden, is voor mij het mooiste sportmoment de beklimming van de Mont Ventoux in 2014 om geld in te zamelen voor het Kankerfonds en het Toon Hermans Huis Weert. Een geweldige week, met zo’n prachtige ontlading die op het laatste steile stukje helemaal tot ontplooiing kwam. Ik had de vorige avond nog gezegd: “Morgen komt hij, the beast in me” en je wist niet wanneer, tot dat laatste geweldige stukje met een stijgingspercentage van zowat 15%.

Wie is jouw voorbeeld als sporter?
Ferenc Puskas. Nee, ik heb hem eigenlijk maar zelden op tv gezien en ik ga het ook niet zitten uitzoeken op youtube. Maar het was de man met het beste linkerbeen uit zijn tijd. Nadat ik in 1986 een interview van hem in de Voetbal International had gelezen, ben ik met links gaan schieten. En kan dat nog steeds, al wordt t met de loop der jaren minder precies, haha. Maar eigenlijk ook mijn vader, broer en neef. Omdat zij op hun manier de bevlogenheid van hun sporten erin konden stoppen.

Aan welke persoon/trainer/vereniging heb je veel te danken en waarom?
Harrie de Wit, oud-voorzitter van HBS Wilhelmina. Hij heeft mij op een geweldige en geduldige manier kennis laten maken met de handboogsport. Door zijn toewijding, net als die van zijn neef Johan de Wit, heb ik heel veel kunnen leren en bereikt bij de vereniging. Ik weet nog dat ik ooit deelnam aan een bondskampioenschap met teams. Ik schoot voorop en daarna kwam Harrie de Wit. s’Morgens ging het niet echt geweldig, maar s’middags ging het als de sodemieter. Ik was kapot en kon s’avonds moeilijker lopen, maar ’t gaf zo’n gaaf gevoel! Bij zijn afscheid in 1998 als voorzitter kreeg Harrie dan ook een mooie speech van mij plus een prachtig aandenken. Ik ben dit jaar overigens 25 jaar lid van deze vereniging.

Zijn er dingen waar je tegen aan loopt m.b.t. het sporten?
Je moet altijd goed opletten waar je loopt. Stoepranden, pijlen, enzovoorts. Ook de communicatie is niet altijd makkelijk. Als je je hoortoestellen uit moet doen tijdens het rennen, trek je je terug in je eigen wereld. Nee, het is echt niet vanzelfsprekend om je ergens helemaal goed te voelen. Ik heb wel de beschikking over tolkuren, maar ik kan ook niet altijd een tolk meenemen. Zeker niet als die je niet kan bijhouden, haha.

Heb je een tip voor andere mensen die graag willen gaan sporten?
Gewoon doen, maar als je bij een vereniging wilt gaan, eerst even kijken hoe de sfeer is en hoe men tegenover jou staat. Je kunt nog wel zo’n mooi clublokaal hebben, zo’n gezellig interieur, als men zijn rug naar je omdraait, heeft het geen zin. En als je individueel wilt gaan sporten, gewoon kijken wat er bij jou past en waar je je goed bij voelt.

Wil je verder nog iets zeggen?
Ik vond het hartstikke leuk om dit interview te doen en wens jullie verder nog veel succes toe!